Welkom op deze ateliersite. Introtekst:
Beeldhouwen is wat mij betreft naast werk en privé een manier van leven om sluimerende universele en persoonlijke gedachten en gevoelens zichtbaar en tastbaar te maken in hardsteen. Het is spelen met weerbarstige materie en innerlijke beleving.
Het proces begint met bezinning op de steen en al dan niet een idee. Dan komt werken met hamer en beitel, laag voor laag niet noodzakelijke delen van de steen verwijderen, al nader tot de kern. Nabij die waarheid komt het aan op behoedzaam communiceren tussen maker en steen. Fascinerend is de spanning, vaak niet zonder angst dat het misgaat. Een worsteling tussen signalen vanuit een diepe stilte ervaren en het oeroude geheim van de steen. Beide dragen iets in zich en geven dat niet zomaar prijs. Het is bijna een hakken om een heilig moeten. Creatie en destructie, met als magische grens een beeld dat het meer is dan het is.
Een man loopt rond een opgerichte steen en tekent met wat houtskool de contouren van dat wat nog verborgen is. Alleen hijzelf kan wat hij er in ziet volvoeren.
Met hamer en met beitel schept hij ruimte, maakt in beginsel een figuur. Hij werkt gestaag, hij vordert uur na uur en houwt zijn zinnen in graniet. Het gaat niet om de brokken die hij maakt, maar om wat tegelijkertijd geschiedt. De bikkelharde steen wordt zacht en rond van vorm. Het ronde wordt een vrouw, een nieuwe schepping, niet een van de vele. Zo krachtig, levensecht, dat hij haar bij het polijsten bijna zou gaan strelen.
Ik heb haar af gezien. Wat mij bevreemdde was, dat hij achter haar rug haar armen liet gebonden aan de steen: Zo kwetsbaar heb je haar gemaakt! Is dat niet gemeen? De man zag mij een tijdlang aan met milde spot. Tot ik het eindelijk zag: Oh… JA! Welzeker ontworstelt zij zich aan haar lot!